Beter weten.
Lang dacht ik dat dàt van me gevraagd werd. Als directeur, als organisatieadviseur, als vriendin. Dat ‘beter weten’ was, wat mensen van me wilden hebben, me voor wilden betalen.
Dat ik het weet, geeft ze een anker, een rustpunt. Voor die ander en ja, ook voor mezelf. Echter dat beter weten is een wankel houvast.
In dat zogenaamde beter weten zit veel waardevolle aangewaaide wijsheid. Maar als je goed kijkt, ook veel niet-weten & onmacht om met de vragen en situaties om te gaan.
Juist geen antwoorden en op ’t eerste oog: onmacht.
Die onmacht vond ik onaangenaam om te ervaren, daar wilde ik van weg. Het riep een gevoel van waarde-loos op.

De afgelopen jaren ontdekte ik met vallen en opstaan het volgende. .
Juist als ik bij het niet-weten en de onmacht kan verblijven, samen met die ander, ontdekken we de schat. In het niet-weten, het gewoon kunnen zijn bij de onhandigheid, het ongemak, de onmacht gebeurt ‘Het’ .‘Het’ is het gewoon samen van mens tot mens samenzijn. Zonder het te hoeven weten of onszelf hoog te houden.
dan komen er vanuit dat samen-zijn
in verbinding in het niet-weten
in de overgave aan de onmacht
vanuit dit niets
creatieve ingevingen en verrassende inzichte
In dat niet-weten maken we contact met het wetende veld. Wat ons omringt, omhult en in ons zelf zit. Het wil niets anders dan ons wijsheid geven.
Zijn in het niet-weten maakt ons ontvankelijker Voor het opvangen van de wijsheid van het wetende veld. In de vorm van een pareltje wat net voor die vraag en die situatie toe te passen is. Waarbij er een rust is en helder weten dat juist dit pareltje gekoesterd en gevolgd heeft te worden.
Mijn ‘beter weten’ naast me neer leggen opent nieuwe wegen. Het opent de weg om samen met anderen pionier te zijn, onze aangewaaide wijsheid en onze onwetendheid en onmacht te combineren: met elkaar ontdekken en ontwikkelen van volgende manieren om samen te leven en te werken.
Bekijk hier meer blogs